Spring naar inhoud

Soms wíl je gewoon even zondigen…

Even geen rekening houden met het instrueren van de zwarte brigade in een restaurant, en maar hopen dat ze de boodschap net zo sprecies doorgeven aan de witte brigade. Wat vaak eigenlijk niet lukt, omdat er voor het gemak vanuit wordt gegaan dat iemand die “geen graan” bestelt, wel ‘glutenvrij zal zijn’ en of dat “geen lactose” betekent dat het geen probleem is dat het vlees of vis in boter gebakken wordt, of dat de groenten met kaas gegratineerd op je bord komen. En wat er mis verstaan kan worden aan “geen suiker”…?!?! #schietmijmaarlek. Extra salade, als je je gerecht uit laat kleden door brood en zuivel te mijden, is vaak een onmogelijk in te willigen verzoek waardoor jij met een miezerig gevuld bord zit te kijken, terwijl je tafelgenoten op copieus gevulde borden aan mogen vallen…

Soms heb je gewoon geen zin in dat gedoe…en eet je, net als je huis- en tafelgenoten, uit dezelfde ruif. Voorgerecht mét dressing en stukje brood met boter en zout;  hoofdgerecht gebakken in boter en mét saus, groenten en gegratineerde aardappel. Zálig! En ook meteen maar een dessert. Met zoveel mogelijk chocola en fruit. Dat dan weer wel

Maar dan…

Tijdens het diner begint het al te rommelen in mijn buik, ik voelt mijn lijf reageren op voedsel wat het al zo lang niet meer gekregen heeft. Ik moet dringend naar het toilet. Mijn darmen lijken plaats te maken om waar ik mijn lichaam mee aan het belasten ben een zo vlekkeloos mogelijke doorgang te verlenen.

Mijn mond levert veel extra speeksel en ik merk dat ik mijn eten eigenlijk niet eens proef… ik begin sneller en sneller het eten naar binnen te ‘duwen’. Ik merk het, maar ik lijk niet te kunnen stoppen. Ik lijk wel een junk die zoveel mogelijk van zijn fix in zo kort mogelijke tijd wil krijgen.

En mijn hart! Bij bijna alles wat ik eet schiet mijn hartslag tientallen slagen omhoog! Helemaal bij het toetje, toch enigszins zorgvuldig uitgezocht, voel ik me ronduit ongemakkelijk van het enorme tempo.

Ik blijf ook maar water drinken! In mijn eentje wel twee liter! Het lijkt wel of ik alle rommel die ik eet, er zo snel mogelijk uit wil spoelen… of op zijn minst zoveel mogelijk wil verdunnen… Wat een gekte.

Ik voel een hoofdpijn opkomen…

’s nachts word ik wakker van omhoogkomend zuur uit mijn maag. Mijn slokdarm en keel lijken wel te verbranden en mijn buik…. Er loopt beweegt zoveel gas door mijn lijf, dat ik mijn buik aan de buitenkant zie bewegen, daarbij laat ik de ene na de andere dikke stinkende scheet… Dat ken ik al lang niet meer! Gelukkig slaap ik alleen….

De volgende dag word ik met een knetterende hoofdpijn wakker. Dát voelt tegen! Het valt me op dat ik -sinds ik jaren geleden mijn eetpatroon aangepast heb- niet één keer meer hoofdpijn gehad heb. Ik wil ook alleen maar in bed blijven liggen, terwijl ik normaal gesproken fris en fruitig mijn bed uit spring om buiten te gaan sporten.

En ik voel me brak! Ik had het niet kunnen bedenken; graan- en suikerbrak, voelt hetzelfde als alcoholbrak!!! Ondanks de zeker 2 liter water die ik tijdens het eten (en daarna) gedronken heb! Wie -in hemelsnaam- durft nog te beweren dat suiker geen drug is?

Eenmaal wakker en ‘gewoon aan de slag’, merk ik dat ik niet vooruit te branden ben. De zuurheid in mijn maag belemmert me te bewegen en -ondanks dat ik met veel plezier gewend ben aan intermittent fasting- loop ik mezelf in de weg op zoek naar ‘eten’…

Als een beest, of een junk, zo je wilt, op zoek naar mijn fix! En dan niet lekkere groenten of zo, maar mijn hele wezen laat zich naar de kast met de brooddoos trekken… Ik word gék van mezelf en ik dwing mezelf de hele dag wég van die zucht. Inmiddels staat een flinke pan bottenbouillon te pruttelen en ben ik toe aan mijn tweede pot groene thee. Ik kijk uit naar het moment dat de zuurheid weer uit mijn lijf is en ik mijn vertrouwde leven weer terug heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *